Από πρωίας…


Σήμερα ξύπνησα νιώθοντας το χάδι της στην πλάτη μου.
Ήξερα πως δεν ήταν αληθινό,
παρά μόνο μια ψευδαίσθηση,
κι έμεινα ακίνητος,
χωρίς ν’ αναπνέω,
για να μην τη χάσω.
Έκλεισα τα μάτια μου και προσευχήθηκα.
Γι’ ακόμα ένα χάδι.
Για τη φωνή της.
Το γέλιο της.
Τα μαλλιά της στο πρόσωπό μου.
Το κεφάλι της στην αγκαλιά μου.
Τα μάτια της απέναντι απ’ τα δικά μου.
Τη μυρωδιά της παντού πάνω μου.
Ικέτευσα
για τα χείλη της
πάνω στα χείλη μου.
Τίποτε.
Τίποτε·
πέρα από μια ιδέα χαδιού.
, ,

One response to “Από πρωίας…”

Leave a Reply

Your email address will not be published.