Author: TwistedTool

  • Ναι, γεια σας! Είναι κανείς εδώ;

    Έχω να σας κάμω μια πολύ σημαντική ανακοίνωση και θέλω να δω πόσοι θα τη δουν! Με αργές κινήσεις, για να μη σηκωστεί σκόνη εδώ μέσα, ψηλώστε τα χέρια όσοι είσαστε ζωντανοί! 🙂

  • Στις δύο τα ξημερώματα θεωρείται βράδυ Πρωτοχρονιάς ή χαράματα των δύο Ιανουαρίου;

    Πέρασε τόσος καιρός κι έκανα κάποιες προσπάθειες για παρακάτω, μα όσες φορές μέθυσα όλους αυτούς τους μήνες μόνο αυτή σκέφτομαι- καμιάν από τις άλλες. Δε μπορεί να μη σημαίνει τίποτε αυτό, ε, γιατρέ μου; 

  • Ένα γομάρι τριάντα ενός χρονών κλαίει σα μωρό τη μέρα της ονομαστικής του εορτής

    Όταν γιορτάζουμε, είτε γενέθλια, είτε ονομαστικές εορτές, το δώρο της γιαγιάς μας είναι ένα φακελάκι -πάντα παραφουσκωμένο. Μέσα έχει και λεφτά, μα δεν είναι αυτά που το παχαίνουν. Είναι οι σελίδες με τις ευχές και τις συμβουλές και τα συναισθήματά της. Δε χρειάζεται να σου πω ποιο είναι το πιο πολύτιμο..

  • Dear Neil, it’s not fiction, but it’s the fact; persistence will only worsen this friction

    Αντιλαμβάνεσαι, εαυτέ μου, το ποιος είσαι και το γιατί είσαι όπως είσαι και το γιατί δρας όπως δρας, όταν, μετά από προσπάθεια μιας, κάποιας αλλαγής, εφαρμόζεις τους κανόνες της επικοινωνίας με ειλικρινή διάθεση για αποτέλεσμα, μα, όπως το ανέμενες, όπως το έμαθες τόσα χρόνια, καταλήγεις μόνο σε πιο δυνατό κλείσιμο, σε μπουντρούμι με κλειδαριές, κι […]

  • Φωτογράφισα κι εγώ το SuperMoon

    Έτυχε να είμαι άδεια τούντην εφτομάδα τζιαι ήμουν full αθκιασερός να κάμω γυρούς τζιαι να φκάλω φωτογραφίες. Την προηγουμένη του SuperMoon επήα Λεμεσό τζιαι στες 14 επήα να το φωτογραφίσω στη Λάρνακα. Enjoy (click για full size): Σχεδόν SuperMoon, Παρεκκλησιά, 13.11.2016: SuperMoon, Λάρνακα, 14.11.2016:

  • Σταμάτησα κυριολεκτικά στην άκρη του δρόμου γι’ αυτό το τετράστιχο

    Η μια πανσέληνος διαδέχεται την άλλη, κι εγώ στον ίδιο παρονομαστή· δεν κάνω τίποτε, μα όλο περιμένω το κάποτε να ‘ρθει, κάτι ν’ αλλάξει, κάποιος να εμφανιστεί.

  • Πρωινό Οκτωβρίου

    Γαμώτο! Όταν το είδα, ήταν, πλέον, πολύ αργά. Δεν υπήρχε περίπτωση να προλάβω να ελαττώσω ταχύτητα. Την έκατσα. Γαμώτο. Εκείνο το πρωινό ήταν σαν τα τελευταία τρία ή τέσσερα προηγούμενα· ηλιόλουστο και δροσερό, με απαλά σύννεφα να κρύβουν περιοδικά τον ήλιο, και αεράκι ήπιο και ευχάριστο. Συνηθισμένο πρωινό αρχών Οκτωβρίου στην Κύπρο. Ο αυτοκινητόδρομος, σχετικά […]

  • ά-/σκατό-/κωλό-/βρωμό-/γαμώ-ψυχοι

    Εχτές, Κυριακή μεσημέρι. Ετρώαμεν οικογενειακώς. Εχτύπησε το τηλέφωνο μου. Ήταν η θεία μου, η αρφή του τζύρη μου, με την οποίαν εν βρεθούμαστεν συχνά, η οποία εν είσιεν τον αριθμό μου τζιαι γι’ αυτόν ετηλεφώνησε μου που το τηλέφωνον του γιου της. Ανησύχησα επειδή τούτη η θεία μου, εδώ τζιαι πάρα πολλά χρόνια, προσέχει τζιαι […]

  • Επιτυχία/Αποτυχία

    Ξεκίνησα τελευταίως να τρέχω συστηματικά πάλι -στους χαμηλούς ρυθμούς που μπορεί το σώμα μου να ακολουθήσει βέβαια-, αλλά σκοπεύω να το συνεχίσω και να το κάνω πιο τακτικά, ούτως ώστε να βελτιωθώ όσο μπορώ, να ξεκινήσω τους μαραθωνίους και να νικήσω επιτέλους τον Πατίνιο!! Σοβαρά τώρα, Κώστα μου, επίτρεψέ μου να μοιραστώ μαζί σας μια […]

  • Τραγικότητα

    Κάποτε σκέφτομαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, τη στιγμή πριν πεθάνουν, έχουν την τελευταία τους σκέψη, που κανένας ποτέ δε μαθαίνει, και που, στις πλείστες περιπτώσεις, πιθανότατα είναι μία εκ των δύο πιο κάτω: “Τώρα θα πεθάνω.” ή “Αποκλείεται να πεθάνω τώρα.” και που, όσο το σκέφτομαι, μού φαίνεται όλο και τραγικότερο.